Δεν μπορεί το Υπουργείο Παιδείας να μη γνωρίζει το γνωστό πρόβλημα με την ύλη.

Σε μια τάξη των 25 ή 30 μαθητών, η μαθησιακή ικανότητα του κάθε μαθητή διαφέρει όσο και η φυσιογνωμία του.

Ο εκπαιδευτικός καλείται να αναγνωρίσει σε κάθε μαθητή τις δυσκολίες και να διδάξει ανάλογα, ώστε όλοι να καταλαβαίνουν και να μπορούν να συνεχίζουν στο επόμενο βήμα.

Αρκετοί εκπαιδευτικοί, προκειμένου να βοηθήσουν τους μαθητές σ’ αυτό το κρίσιμο κομμάτι του λειτουργήματος, θυσιάζουν τη «ποσότητα» για τη «ποιότητα» του μαθήματος, με αποτέλεσμα στο τέλος της χρονιάς, οι μαθητές να μην έχουν διδαχθεί τη προβλεπόμενη ύλη που ορίζει το υπουργείο.

Σχετικά παραδείγματα υπάρχουν πολλά:

ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ πριν μερικά χρόνια Η ύλη – Δύσκολη τάξη, πολλά μαθησιακά προβλήματα. Προσπάθησε να καλύψει κενά που υπήρχαν, προχωρούσε το μάθημά της μόνο εφόσον ένιωθε ότι οι μαθητές της είχαν κατανοήσει. Στη μέση της χρονιάς έπαθε πανικό. Ήταν πίσω στην ύλη, πιέστηκε να τρέξει, όλα έγιναν χωρίς νόημα.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΕ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. Όταν πήγε για πρώτη φορά σε εσπερινό γυμνάσιο, πριν πολλά χρόνια, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πίστευε ότι οι μαθητές του, αν όχι όλοι οι περισσότεροι, είχαν κάποια βλάβη στον εγκέφαλο. Δεν μπορούσε αλλιώς να εξηγήσει πως μετά από μια αναλυτική παρουσίαση του μαθήματος, δεν μπορούσαν να αρθρώσουν κουβέντα. Είχε αρχίσει να καταρρακώνεται καθώς κάθε μέρα όλες του οι προσπάθειες να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερο μάθημα κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα. Η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών δεν μπορούσε να απαντήσει μετά το τέλος της παράδοσης του μαθήματος σε στοιχειώδεις ερωτήσεις. Σκέφτονταν να φύγει από το σχολείο, αισθανόταν άχρηστος, όταν κάποια στιγμή ένας μαθητής ανέφερε έναν παίκτη του Ολυμπιακού που αυτός αγνοούσε. Στην τάξη τότε άρχισε μια συζήτηση όπου τα παιδιά έλεγαν λεπτομέρειες με ονόματα παικτών διαφόρων ομάδων που αυτός αγνοούσε παντελώς. Στο τέλος ένας μαθητής τον ρώτησε αν μπορούσε να πει το όνομα του τερματοφύλακα του Παναθηναικού ή το όνομα ενός οποιουδήποτε παίκτη. Τότε κατάλαβε. Δεν τον ενδιέφερε εδώ και πολλά πολλά χρόνια οτιδήποτε είχε σχέση με το ποδόσφαιρο και τα αυτιά του ήταν βουλωμένα στα ονόματα των ποδοσφαιριστών. Αυτό συνέβαινε και με τους μαθητές. Δεν μπορούσαν να απαντήσουν σε καμιά ερώτηση του μαθήματος όχι γιατί είχαν βλάβη στον εγκέφαλο αλλά γιατί δεν τους ενδιέφερε καθόλου το μάθημα. Άκουγαν τη φωνή του την ώρα που τους έλεγε το μάθημα ίδια με τον ήχο μιας μοτοσικλέτας ή τους θορύβους που έρχονταν από την αυλή. Έπρεπε να βρει άλλον τρόπο να μιλήσει στα παιδιά. Έφαγε πολλά μαθήματα για να δοκιμάζει να τους τραβήξει το ενδιαφέρον συζητώντας στην αρχή ότι τους τραβούσε το ενδιαφέρον. Έμεινε πίσω στην ύλη αλλά τα παιδιά άρχισαν να τον εμπιστεύονται και να τον ακούνε. Ο σχολικός σύμβουλος που ήρθε στο σχολείο ζήτησε από όλους τους καθηγητές της ειδικότητας του το βιβλίο ύλης. Είχε μείνει πίσω. Δέχθηκε παρατήρηση.

Σ΄αυτό το μεγάλο πρόβλημα, το Υπουργείο (Εθνικής) Παιδείας, δείχνει να μη κατέχει το ζήτημα και αντιμετωπίζει με ψυχρότητα τις δυσκολίες προκειμένου να ολοκληρωθεί πρακτικά η ύλη, χωρίς να υπολογίζει τον βασικότερο παράγοντα της λειτουργίας, τον μαθητή.

Κι αν συνυπολογιστεί ότι χρόνο με το χρόνο η ύλη αυξάνεται, τότε μιλάμε για πλήρη αποτυχία του συστήματος που τα αποτελέσματα του φαίνονται ξεκάθαρα σήμερα όταν π.χ. μαθητής του Λυκείου κάνει απαράδεκτα ορθογραφικά λάθη ή λανθασμένες μαθηματικές πράξεις της ύλης που διδάχθηκε στο δημοτικό.

Κανείς δεν πιστεύει ότι η τακτική αυτή είναι εσκεμμένη για πολιτικούς – κοινωνικούς λόγους, αλλά στο ενδεχόμενο «χτυπήματος» της παιδείας κι αλλοτρίωσης της κουλτούρας και της μόρφωσης των μελλοντικών γενεών, είναι μια καλή μέθοδος που παράγεται από τη βάση της εκπαίδευσης και συγκεκριμένα από το ίδιο το Υπουργείο.