1. Το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987 ήταν η πρώτη μεγάλη διοργάνωση μπάσκετ που ανατέθηκε μέχρι τότε στη χώρα μας. Μάλιστα, για πρώτη φορά την ιστορία του θεσμού μόνο μία πόλη και ένα γήπεδο -το ΣΕΦ δηλαδή- φιλοξένησε τους αγώνες ολόκληρης της διοργάνωσης, δηλαδή 46 παιχνίδια!

2. Οι ελπίδες για μία καλή πορεία στους αγώνες είχαν περιοριστεί αρκετά με την κλήρωση της Εθνικής ομάδας στον δυσκολότερο δυνατό όμιλο. Κι εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι προσπάθειες που έγιναν τότε για να αλλάξει όμιλο η Εθνική μας έπεσαν στο κενό, προς απογοήτευση πολλών. Το επιχείρημα της οικονομικής αποτυχίας των αγώνων δεν λήφθηκε ποτέ σοβαρά υπόψιν από τη FIBA και έτσι η Ελλάδα τέθηκε αντιμέτωπη με τα μεγαθήρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ που είχαν στις τάξεις τους παίκτες-θρύλους.

3. Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, Ισπανία, αλλά και Γαλλία, Ρουμανία τέθηκαν στο δρόμο της Εθνικής Ελλάδας, σε μία προσπάθεια να προκριθεί τουλάχιστον στα προημιτελικά της διοργάνωσης. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός στόχος για τους Έλληνες παίκτες που αφενός είχαν άγριες διαθέσεις, αφετέρου όμως ήξεραν πως το έργο τους μόνο εύκολο δεν ήταν.

4. Στις 3 Ιουνίου λοιπόν, είχαμε την έναρξη των αγώνων και έναν εντυπωσιακό ξεκίνημα τόσο για την Εθνική ομάδα, όσο και για τον Νίκο Γκάλη. Η Ελλάδα διέσυρε με σκορ 109-77 την Ρουμανία με 44 (!) πόντους του Γκάλη που ήταν «καυτός».

5. Την δεύτερη ημέρα, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είχε κάνει ήδη την υπέρβασή του. Νίκησε για πρώτη την Γιουγκοσλαβία μετά από το 1953, όταν σε παιχνίδι φιλικού χαρακτήρα είχε επικρατήσει με 65-59. Η νίκη με σκορ 84-78 και τον Γκάλη (44π.) να πετυχαίνει ακριβώς τους ίδιους πόντους με το ματς της πρεμιέρας, έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

6. Η απότομη προσγείωση για τους Έλληνες παίκτες ήρθε στις 5/6/87 όταν η Εθνική τέθηκε αντιμέτωπη με την Ισπανία. Η ομάδα των Χιμένεθ, Σαν Επιφάνιο, Βιγιακάμπα, Μοντέρο, Μαρτίνεθ (και πολλών άλλων μεγάλων παικτών) νίκησε με 106-89 την Ελλάδα, που έδειχνε να μην έχει ξεπεράσει την απώλεια του Νίκου Φιλίππου.

7. Την Παρασκευή 12/6 η Εθνική έκανε αυτό που για πολλούς έμοιαζε με άθλο. Νίκησε για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα λίγων ημερών τη θρυλική Γιουγκοσλαβία, γεγονός που από μόνο του αποτελούσε μεγάλη επιτυχία. Φανταστείτε δε ότι η νίκη με σκορ 81-77 χάρισε και την πρόκριση στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης. Το τελευταίο σφύριγμα της λήξης βρήκε όλα τα μέλη της ομάδας να γίνονται ένα κουβάρι και να πανηγυρίζουν έξαλλα. Ακόμα και ο ευρωπαϊκός Τύπος της εποχής που πριν τον αγώνα στοιχημάτιζε υπέρ της Γιουγκοσλαβίας την επόμενη μέρα αναδιπλώθηκε και υποκλίθηκε στην ανωτερότητα της Εθνικής. 

8. Το ραντεβού με το πάνθεον του ευρωπαϊκού αθλητισμού είχε δοθεί για τις 14 Ιουνίου του 1987. Όλη η χώρα βρισκόταν στο πόδι. Τα πάντα είχαν παραλύσει και όσοι άτυχοι δεν είχαν εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για τον τελικό, μαζεύονταν σε σπίτια συγγενών και φίλων για να παρακολουθήσουν τον τελικό από την τηλεόραση.

9. Το ματς όσο έφτανε προς την ολοκλήρωσή του γινόταν ολοένα και πιο συγκλονιστικό. Η Ελλάδα είχε χάσει τη διαφορά των 16 πόντων που είχε πάρει (35-19) και πλέον όλα κρέμονταν από μια κλωστή. Όλα έδειχναν ότι θα κρίνονταν στις λεπτομέρειες. Κι έτσι έγινε… Στα 10» πριν τη λήξη ο Ιωάννου επιχείρησε μπάσιμο, αστόχησε και ως από μηχανής Θεός ο Αργύρης Καμπούρης πήρε το ριμπάουντ με το σκορ ισόπαλο (101-101).

10. Οι βολές που ακολούθησαν και μπήκαν από τα χέρια του άλλοτε οικοδόμου είναι οι πιο θρυλικές και πολυσυζητημένες βολές στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Ο Καμπούρης ήταν ψύχραιμος, ευστόχησε και στις δύο και η Εθνική μπάσκετ γίνεται δικαίως η «επίσημη αγαπημένη», έχοντας κατακτήσει πανάξια τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης για το 1987.