Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
«Γαμώ το κέρατό μου, γαμώ, υπάρχουν ακόμα Έλληνες που μπορούν να ενώσουν όλους τους Έλληνες, είπε ο εξαιρετικός παρουσιαστής της τιμητικής εκδήλωσης για το Νίκο Γκάλη, Βασίλης Σκουντής που το έχει η μοίρα του να λέει ατάκες που μένουν στην ιστορία. Έτσι ακριβώς είναι όμως. Ο Γκάλης είναι ίσως ο τελευταίος Έλληνας, που ένωσε όλους τους Έλληνες και μπορεί να το κάνει ακόμα και σήμερα με κοστούμι και… άσπρα φρύδια.Φίλοι, συμπαίκτες, προπονητές, αντίπαλοι, κόσμος. Όσοι αγαπούν τον Νίκο Γκάλη γέμισαν το Αλεξάνδρειο στην εκδήλωση της ΚΑΕ Άρης (κάλλιο αργά παρά ποτέ…), για να θυμηθούν… τι την έκανε την μπάλα ο Θεός! Οι παλιοί θυμήθηκαν, αλλά μαζί τους έμαθαν οι νέοι.
Ο Νίκος Γκάλης θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος Έλληνας καλαθοσφαιριστής και όχι άδικα.Είναι ο Μεσσίας του ελληνικού μπάσκετ. Δεν ήταν αυτός που γέννησε το άθλημα στη χώρα, καθώς είχαν προηγηθεί οι «προφήτες» του, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ήταν όμως αυτός που το απογείωσε, το έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι και κυρίως ήταν αυτός που λειτούργησε σαν πρότυπο ώστε οι πιτσιρικάδες στις γειτονιές ανά την Ελλάδα, να πιάσουν για πρώτη φορά μια μπάλα του μπάσκετ στα χέρια τους. Ήταν 29 Σεπτεμβρίου του 1979 όταν ο μεγάλος αυτός παίκτης ήρθε από τις ΗΠΑ να παίξει μπάσκετ στην Ελλάδα.Ο Νίκος Γκάλης είναι από μόνος του ένα ολόκληρο μάθημα για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Κανονικά θα έπρεπε τα παιδιά στο σχολείο να διδάσκονται τι έκανε και πώς το έκανε ο Νίκος Γκάλης για το ελληνικό μπάσκετ και την Ελλάδα.
Στο «Nick Galis Hall» (σ.σ. πόσο ωραίο ακούγεται) κάποιοι »λίγοι» στο μυαλό και στη ψυχή γιούχαραν τον Μπάνε,τον Κόρφα και άλλους αντιπάλους του μεγάλου Νίκου, αλλά 5.300 άνθρωποι χειροκρότησαν θερμά τον «αιώνιο αντίπαλο», αναγνωρίζοντας ότι «δόξα στον νικητή, δίνει η αξία του αντιπάλου». Δυστυχώς, το Αλεξάνδειο δεν μετονομάστηκε σε «Nick Galis Hall». Μετονομάστημε μόνο η κεντρική σάλα, σε μια επίδειξη μικροψυχίας της πολιτείας, απέναντι στον Γκάλη, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Στη Θεσσαλονίκη, ουδείς το αποκαλεί πλέον «Αλεξάνδρειο». Για όλους εμάς, ήταν το «Παλέ», που από χθες το βράδυ λέγεται «Νίκος Γκάλης». Όσο για την ντροπή, ότι χρειάστηκαν 20 χρόνια για να τιμηθεί ο άνθρωπος που άλλαξε την ελληνική κοινωνία; Ελλάδα γαρ…
υ.γ:Νίκο Γκάλη, σ’ ευχαριστώ γιατί μας έκανες να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και γιατί άλλαξες τη ζωή μου, όταν πριν 20 χρόνια στην πλατεία Αριστοτέλους μια Κυριακή μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, κατάλαβα ότι οι Θεοί περπατάνε δίπλα στους θνητούς…σ’ευχαριστώ για τη σπίθα που άναψες, απελευθερώνοντας και αναδεικνύοντας το… μπασκετικό δαιμόνιο της φυλής, έτσι ώστε σήμερα η χώρα μας να συγκαταλέγεται στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις της καλαθοσφαίρισης.
Vaterlo 
αν και ΠΑΟΚΤΣΗΣ,δεν εχω λογια να πω για αυτον τον μεγαλο αθλητη και ανθρωπο…παραδειγμα προς μιμηση για ολους…Νικο σευχαριστουμε για πολλα…
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
…….. η αγκαλια του Γκαλη με το Γιαννακη ηταν η πιο συγκινητικη στιμγη ……… ραγισαν μεχρι και τα τσιμεντα του παλε…..
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
μου άρεσε που σχολιάσατε το σκηνικό με τον Μπάνε…ως οπαδός του ΠΑΟΚ η αληθεια είναι ότι με πείραξε που κάποιοι γιούχαραν…αλλά η πλειοψηφία του λαού του Άρη έδειξε χαρακτήρα.Είναι η πρώτη-και τελευταία φορά-που σχολιάζω για θέμα του Άρη τόσο θετικά και αυτό για χάρη του μεγάλου Νίκου…χάρη σε αυτόν ο αγαπημένος μου αδερφός που δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας,μου έμαθε να πιάνω την πορτοκαλί μπάλα και να χάνομαι στα σοκάκια…Νίκο,να'σαι καλά…
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
η ομορφότερη στιγμή της ζωής μας… και όταν το δάκρυ άρχισε να κυλά… τότε η καρδιά άρχισε να φτερουγίζει… πόσες φορές μπορεί να το νιώσει αυτό ένας άνθρωπος… εμείς το νιώσαμε έστω και μία…
Μου αρέσει!Μου αρέσει!