Η χούντα των Απριλιανών του 1967, η οποία επέβαλε σαν σήμερα την τρισάθλια μπότα της στη χώρα, μπορεί για πολλούς να είναι μια περασμένη και ξεχασμένη υπόθεση. 46 χρόνια έχουν περάσει απ’ τη μέρα που μια ομάδα στρατιωτικών κατέλυσαν κάθε μορφή Δημοκρατίας στη χώρα μας (και σαν έννοια, και σαν πραγματικότητα), προσθέτοντας άλλη μια ζοφερή περίοδο στην ήδη εξαντλημένη από ανεπούλωτες πληγές Ελληνική Ιστορία! Τα χρόνια του «γύψου», όπως είχαν χαρακτηριστεί και όχι άδικα.

Σήμερα, όλοι (σχεδόν) πιστεύουν πως η άθλια αυτή περίοδος της δικτατορίας έχει πάψει. Θεωρούν ότι διήρκεσε μόνο 7 χρόνια και πως εδώ και 46 χρόνια έχει λήξει. Λάθος! Η χούντα των Παπαδόπουλου – Ιωαννίδη μπορεί να «έπεσε» το 1974 αλλά μια σήμερα βλέπουμε μία νέα χούντα να έχει εγκαθιδρυθεί!!!Η δικτατορία των Απριλιανών έχει αντικατασταθεί, εδώ και πολύ καιρό, από την ωμή και αδίστακτη δικτατορία των τροϊκανών,όπου το χειρότερο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι αυτοί έχουν παρουσιαστεί ως ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ με τη βοήθεια βεβαίως βεβαίως των εγχώριων σωτήρων μας! Όσοι σήμερα μιλάνε ακόμα για δημοκρατία μάλλον αναφέρονται σε όνειρα θερινής νυκτός!

Δημοκρατία είναι να διορίζεις χιλιάδες πολίτες στο δημόσιο για να αποκτήσεις κομματικό στρατό, οι οποίοι πληρώνονται με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου; Δημοκρατία είναι το κράτος να κλέβει τα χρήματα των εργαζομένων από τα ασφαλιστικά ταμεία (βλέπε ομόλογα) και οι συνταξιούχοι να λιμοκτονούν ή να πηγαίνουν σε νοσοκομεία και να μην έχουν ούτε γάζες; Δημοκρατία είναι το ξεπούλημα με το έτσι θέλω της δημόσιας περιουσίας η οποία ανήκει στο λαό; Ποιος μπορεί να μου πει ότι αυτό το πράγμα λέγεται δημοκρατία; Είναι μία γενοκτονία από αυτούς που ψήφισε ο ίδιος ο Έλληνας. Και μην μας πει κανείς ότι δεν είναι γενοκτονία οι χιλιάδες αυτοκτονίες, ότι δεν είναι γενοκτονία οι ανασφάλιστοι που πεθαίνουν καθημερινά στα νοσοκομεία, ότι δεν είναι γενοκτονία τα λιπόθυμα από την πείνα παιδιά στα σχολεία…!!!

Η χούντα ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ δεν δόθηκε ποτέ στα χέρια του λαού αλλά παραδόθηκε στην δικαιοσύνη της Ελληνικής δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που υποτίθεται ότι αποκαταστάθηκε τότε και βασιλεύει μέχρι σήμερα. Σήμερα 46 χρόνια ΛΟΙΠΟΝ μετά μπορεί να μην υπάρχουν Παπαδόπουλοι και Παττακοί,υπάρχει όμως μια ιδιότυπη «δικτατορία» εκβιασμού, με απολύσεις, «εθελούσιες» εξόδους, ελαστικοποιήσεις εργασιακών σχέσεων, ανασφάλιστης εργασίας, παραβιάσεων της εργατικής νομοθεσίας, ακρίβειας,ανεργίας και και και και ….και και και και…

Οι εκδηλώσεις αυτή τη μέρα δεν θα πρέπει να έχουν στόχο μόνο τη μνήμη και τη γνώση,αλλά να στοχεύουν και σε ένα ενωτικό κάλεσμα αγώνα για να ανατραπούν πολιτικές που ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στο φασισμό. Που κάνουν τις ζωές μας κόλαση. Που δημιουργούν γενιές που θα ζήσουν χειρότερα από όλες τις προηγούμενες μεταπολεμικά…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ VATERLO 2013