Πόσο πλέον πιο κάτω; Πόσο ν’ αντέξεις αδερφέ; Από τη μία νέες (όλε!) δηλώσεις διάσωσης της χώρας,από την άλλη τρομοκρατικό χτύπημα με νεκρούς και τραυματίες,συνεχίζουμε με τις εικόνες από το άθλιο ελληνικό ποδόσφαιρο(αντί για σωτηρία των ομάδων,ας γίνουν εκπομπές για τη σωτηρία του αθλήματος…) και κλείνουμε (το λέμε για να το λέμε…) με την απόγνωση χιλιάδων ανθρώπων ,η οποία τους οδηγεί σε ακραίες ενέργειες…Πόσο πιο κάτω δηλαδή για μία κοινωνία αδερφέ;

Δεν θα κάνω μίζερη εγγραφή σήμερα, αν και η πραγματικότητα δεν συνάδει με αυτό που θέλω να γράψω. Μπορεί να γυρίσαμε 40 χρόνια πίσω, αλλά μπορούμε και πρέπει να γίνουμε εκείνοι οι άνθρωποι που σήκωσαν την χώρα στα πόδια της. Αυτές τις μέρες βλέπουμε την δημοκρατία να βουλιάζει. Βουλιάζει εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι από εκείνη τη Σύνοδο Κορυφής, τον Ιούλιο 2011, όταν αποφασίστηκε το PSI, μία εβδομάδα που να πέρασε χωρίς χτυποκάρδια, διλήμματα, απειλές, προαναγγελίες θανάτου της ελληνικής οικονομίας, πολιτικές αναταράξεις, προστριβές και κινητοποιήσεις. Το πολιτικό σύστημα,αλλά και η χώρα γενικότερα έχει τόσο πολύ δοκιμαστεί που οι αντιδράσεις των διαφόρων δεν έχουν όριο και το χειρότερο εκφράζονται σε διάφορους χώρους στις καθημερινές μας σχέσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί μας παραξενεύει αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα. Δεν καταλαβαίνω τι το εντυπωσιακό έχει η επιστροφή στη δραχμή, η ανεργία, ή η πτώχευση. Επίσης δεν καταλαβαίνω από πού ακριβώς αντλεί το μυαλό την πεποίθηση ότι μέσω κάποιας παράταξης μπορεί ν’ αλλάξουν πράγματα σήμερα,τώρα στην Ελλάδα…

Δηλώνουμε ότι θέλουμε να πολεμήσουμε , αδιαφορώντας .Δείχνουμε πολεμοχαρείς και μένουμε φοβισμένοι , ευνουχισμένοι , κακομοίρηδες. Επιλέγουμε να κρεμάμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι την 28η Οκτωβρίου και μετά να σπεύδουμε στο σαλόνι για να μη χάσουμε τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ή την Φατμαγκιούλ. Επιλέγουμε να διαμαρτυρόμαστε μόνο όταν θιγόμαστε προσωπικά, εξαπολύοντας κατηγορίες σε βάρος άλλων ομάδων εργαζόμενων χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι, αν σπάσει η αλυσίδα τότε το κύμα θα έλθει προς εμάς και μοιραία θα πνιγούμε. Δυστυχώς, η έλλειψη κριτικής σκέψης στο σημερινό Έλληνα και στη σημερινή Ελληνίδα προκαλεί το ερώτημα: «Πού ζούμε;» και κυρίως »αν μπορούμε και αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε»…

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι’ αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να ορθοποδήσουμε και μόνο έτσι αυτός ο κόσμος θ’ αλλάξει… Γιατί πρέπει κάποια στιγμή να πούμε και στον Κεμάλ »ΚΑΛΗΜΕΡΑ»…