Το να θυσιάσεις τη δική σου ζωή για να σώσεις τον συνάνθρωπο είναι ενδεχομένως το πιο θαρραλέο πράγμα που μπορείς να κάνεις στον μάταιο τούτο κόσμο. Κι όμως, τέτοιοι άνθρωποι πράγματι υπήρξαν και υπάρχουν, με το «ήρωας» να αποκτά την πλήρη σημασία του όταν αποδίδεται στις πράξεις αυτών των ατόμων. Η απόλυτη αυτοθυσία για λογαριασμό της ζωής του άλλου δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, με τα χρονικά των πεπραγμένων τέτοιων καθημερινών ηρώων να είναι πολλά και εντυπωσιακά. Φαίνεται ότι ο κόσμος μας είναι γεμάτος από ανθρώπους έτοιμους να απαρνηθούν τα εγκόσμια για τα πρόσωπα που αγαπούν ή -ακόμα περισσότερο- για παντελώς αγνώστους!Με αυτά υπόψη, ας δούμε μια σειρά από αξιοσημείωτες περιπτώσεις αυτοθυσίας

Ο πυρηνικός όλεθρος που έφερε το δυστύχημα στον σταθμό του Τσερνομπίλ σε όλη την Ευρώπη δεν μπορεί να ξεχαστεί. Κι όμως, η καταστροφή θα ήταν πολύ πολύ χειρότερη χωρίς τις πράξεις αυτοθυσίας των τριών εργαζομένων. Η κατάσταση είχε ως εξής: ένα τεράστιο κομμάτι ραδιενεργού άνθρακα κινδύνευε να λιώσει πάνω από μια δεξαμενή νερού. Αν αυτό συνέβαινε, θα προκαλούσε κολοσσιαία έκρηξη, που θα πυροδοτούσε με τη σειρά της την εκτόξευση τόνων ραδιενεργού υλικού στον αέρα, κάνοντας τον πυρηνικό όλεθρο σαφώς καταστροφικότερο. Κάποιος λοιπόν έπρεπε να αδειάσει τη δεξαμενή, για να σώσει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Τρεις άντρες προθυμοποιήθηκαν αμέσως: οι Alexei Ananenko, Valeri Bezpalov και Boris Baranov πήδηξαν ανιδιοτελώς στη δεξαμενή για να απασφαλίσουν τη βαλβίδα, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν το μοιραίο. Υπέκυψαν λίγο αργότερα από τις τεράστιες δόσεις ραδιενέργειας που δέχτηκαν, την ώρα που έσωσαν άμεσα τη ζωή των συναδέλφων τους και εμμέσως τα εκατομμύρια των πολιτών της Ευρώπης…

Κατά τη διάρκεια μιας μοιραίας -όπως θα αποδεικνυόταν- ερευνητικής αποστολής στον Νότιο Πόλο, ο λοχαγός Oates τραυματίστηκε, με την κατάστασή του να καθυστερεί σημαντικά την ταχύτητα της ομάδας. Ο λοχαγός παρακαλούσε τους συναδέλφους του να τον αφήσουν πίσω, με τις ικεσίες του να πέφτουν ωστόσο στο κενό. Αυτό θα οδηγούσε στα τελευταία θρυλικά λόγια του Oates: «Πάω έξω και μπορεί να καθυστερήσω λιγάκι», με τον λοχαγό να εγκαταλείπει την ασφάλεια της σκηνής και να βαδίζει αγέρωχα στον θάνατό του. Η αυτοθυσία του Oates θα αποδεικνυόταν δυστυχώς μάταια, με την αποστολή να αποδεκατίζεται τελικά από τα ακραία καιρικά φαινόμενα λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τον στόχο της.

Ο επίσημος τίτλος του Okhrimenko ήταν «Επιχειρησιακός Υπεύθυνος», θα έμενε ωστόσο γνωστός ως «Ήρωας της Ρωσίας», κι αυτό για τον εξαιρετικό ηρωισμό που επέδειξε. Ο Oleg και η ομάδα του έπρεπε να σταματήσουν έναν επικίνδυνο και ψυχικά διαταραγμένο κακοποιό, οπλισμένο με όπλο και χειροβομβίδα. Όταν λοιπόν ο εγκληματίας προσπάθησε να σπάσει το οδόφραγμα της αστυνομίας πιάνοντας όμηρο μια γυναίκα, οι αστυνομικοί φάνηκε να τον στριμώχνουν. Αντιμέτωπος με τις ειδικές αστυνομικές δυνάμεις της Ρωσίας και συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε να διαφύγει, ο κακοποιός έριξε τη χειροβομβίδα στο έδαφος, με σκοπό να σκοτωθούν όλοι οι παριστάμενοι. Ο Oleg είχε ωστόσο άλλη γνώμη και έπεσε πάνω στη χειροβομβίδα, καλύπτοντάς τη με το σώμα του και απορροφώντας την έκρηξη, σώζοντας τους συναδέλφους του, τους περαστικούς και φυσικά την όμηρο…

Οι υπολοχαγοί George Fox, Alexander Goode, John Washington και Clark Poling ήταν ιερείς διαφόρων δογμάτων και υπηρετούσαν τη θητεία τους πάνω στο μεταγωγικό πλοίο Dorchester. Όταν το πλοίο χτυπήθηκε από ρουκέτα υποβρυχίου, οι εφημέριοι έτρεξαν να βοηθήσουν τους ναύτες με τα σωσίβια, οργανώνοντας τη διαδικασία εκκένωσης του καραβιού. Κι όταν τα σωσίβια σώθηκαν, οι τέσσερίς τους παραχώρησαν ανιδιοτελώς τα δικά τους, σώζωντας τέσσερις ακόμα συνανθρώπους τους. Και καθώς το πλοίο βυθιζόταν, οι εφημέριοι πιάστηκαν από τα χέρια και τραγουδούσαν, μέχρι να χαθούν μια για πάντα στην άβυσσο του ωκεανού…