Παλιά υπήρχε η πεποίθηση ότι τα παιδιά θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους και φυσικά, αν κάνουν κάτι κακό, θα πρέπει να τιμωρηθούν. Άλλοι έχουν κάπως διαφορετική προσέγγιση και εκείνο που υποστηρίζουν είναι πως, αντί να τιμωρήσουμε εκ των υστέρων (μετά δηλαδή), θα ήταν καλύτερα να ανταμείψουμε, εκ των προτέρων (δηλαδή πριν).

Ας πούμε πως ένα μικρό παιδί κάνει τη Δευτέρα μιαν αταξία και σπάζει το ακριβό μας βάζο. Για να το τιμωρήσουμε του λέμε πως δεν θα το πάρουμε στα γενέθλια του φίλου του το Σάββατο. Το παιδί όμως διερωτάται τι σχέση έχει το βάζο με τα γενέθλια και τι σχέση έχει η Δευτέρα με το Σάββατο. Η προσέγγισή μας είναι να προσπαθούμε από πριν να δίνουμε ένα κίνητρο, μια ανταμοιβή στο παιδί. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε: «Αν έχεις τελειώσει το διάβασμά σου μέχρι τις 5.00 σήμερα το απόγευμα, τότε θα πάμε στον ξάδελφο σου για να παίξετε! Αν όμως δεν το έχεις τελειώσει, θα με αναγκάσεις να μη σε αφήσω να δεις τηλεόραση απόψε».

Όλα αυτά τα κάνουμε με απόλυτη αγάπη, με ηρεμία και γαλήνη, χωρίς περιττές διαλέξεις και κηρύγματα. Αντίθετα, θα μπορούσαμε να δείξουμε τη χαρά μας και την περηφάνια μας για εκείνο, αν έχει τελειώσει το διάβασμά του νωρίς, λέγοντας για παράδειγμα: «Πόσο χαίρομαι που τέλειωσες το διάβασμά σου νωρίς! Ας πάμε λοιπόν στον ξάδελφο σου όπως σου υποσχέθηκα. Το αξίζεις.»Όλα αυτά τα κάνουμε με απόλυτη αγάπη, με ηρεμία και γαλήνη, χωρίς περιττές διαλέξεις και κηρύγματα. Αντίθετα, θα μπορούσαμε να δείξουμε τη χαρά μας και την περηφάνια μας για εκείνο, αν έχει τελειώσει το διάβασμά του νωρίς, λέγοντας για παράδειγμα: «Πόσο χαίρομαι που τέλειωσες το διάβασμά σου νωρίς! Ας πάμε λοιπόν στον ξάδελφο σου όπως σου υποσχέθηκα. Το αξίζεις.»

Κάθε πράξη μας έχει συνέπειες. Είμαστε επομένως υπεύθυνοι για όλα όσα κάνουμε και θα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες των πράξεών μας χωρίς την έκπληξη του ανυποψίαστου ή του αφελούς. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας γιατί θα τα βοηθήσει να ζήσουν καλύτερη ζωή. Οι συνέπειες ακολουθούν σχεδόν  πάντα ένα λάθος και αυτό ισχύει για όλους –όχι  μόνο για τα παιδιά.

Οι συνέπειες επιβάλλονται από το νόμο, τη λογική ή από τη φύση:

Οι συνέπειες δεν έχουν τον αυθαίρετο, εκδικητικό και άδικο χαρακτήρα της τιμωρίας που αποθαρρύνει τα παιδιά χωρίς να τους εξηγεί που έκαναν λάθος και γιατί δεν πρέπει να το επαναλάβουν. Στην τιμωρία λέμε: Αν δεν φας όλο το φαγητό σου, δεν θα κάνεις ποδήλατο. Ακούγεται παράλογο και είναι. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Αυτή η έλλειψη σύνδεσης μεταξύ της συμπεριφοράς του παιδιού και της τιμωρίας προκαλεί στα παιδιά σύγχυση και την αίσθηση πως τα εκδικούμαστε. Ας μείνουμε λοιπόν στη λογική της συνέπειας για να μην γίνουμε αντιπαθείς στα παιδιά μας…