Έρωτες, ανατροπές, πολιτικές, κοινωνικές και συναισθηματικές ίντριγκες. Οι συνταγές είναι ίδιες. Η γλώσσα διαφέρει μόνο. Μόνο; Ή είναι και πολλά άλλα που μας κάνουν να έχουμε χωριστεί (για άλλη μία φορά) ως λαός στους φανατικούς των τουρκικών σειρών και σε αυτούς που στο άκουσμά τους ανακατεύονται;Τι είναι αυτό όμως που κάνει τις τούρκικες σειρές τόσο θελκτικές και προσφιλείς στο ελληνικό κοινό;

Το θέμα της έντονης προβολής των τουρκικών σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση, έχει αποτελέσει θέμα συζητήσεων τον τελευταίο καιρό. Κάποιοι, αντιμετωπίζουν το γεγονός ως θετικό. Οι Έλληνες γνωρίζουν τους γείτονές τους, κατανοούν την κουλτούρα τους, συνειδητοποιούν τα κοινά τους σημεία. Άλλοι, διαπιστώνουν ότι λόγω της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική τηλεόραση με την έλλειψη ελληνικών τηλεοπτικών παραγωγών, τα τουρκικά σήριαλ αποτελούν την εύκολη, φτηνή και ασφαλή λύση για τα ιδιωτικά κανάλια,καθώς τα κανάλια θέλουν φτηνές και εύκολες λύσεις. Βεβαίως, υπάρχουν και αυτοί που με αφορμή την προβολή τουρκικών σειρών επιτίθενται στη γείτονα χώρα σε εθνικιστικό επίπεδο, διεγείροντας κυρίως μακροχρόνια στερεότυπα.

Πάντως αν το θέμα το πιάσουμε με βάση πολλά χρόνια πίσω θα παρατηρήσουμε ότι ο »έρωτας» του ελληνικού κοινού µε τα μελό θεάματα της γείτονος δεν είναι καθόλου ξαφνικός. Τη δεκαετία του ’60 δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχες δει ταινία της Χούλια Κότσιγιτ. Τα συνοικιακά σινεμά γέμιζαν ασφυκτικά από τους πρόσφυγες και το κλάμα έτρεχε ποτάμι. Θυμάμαι από τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου πως κάθε φορά που το σινεμά της γειτονιάς είχε τουρκική ταινία,δεν την έχανε με τίποτα! Και αν ο παππούς μου ζούσε σήμερα δεν θα έχανε επεισόδιο από τα τουρκικά σήριαλ και σίγουρα θα ξόδευε πολλά χαρτομάντιλα…

Τι βλέπουμε στα τούρκικα σήριαλ που μας εντυπωσιάζει τόσο; Το τρίπτυχο χρήμα-έρωτας-μυστικά είναι το κοινό στοιχείο τους. Δίνουν σημασία στην οικογένεια. Ειδυλλιακές εικόνες που μας ταξιδεύουν στο Βόσπορο,ωστόσο κρύβουν καλά την πραγματικότητα της Τουρκίας καθώς πουθενά, σε καμία σκηνή δεν βλέπουμε γυναίκες με μπούργκα, παρ’ ότι στην πραγματικότητα καμιά γυναίκα δεν την αποχωρίζεται εύκολα στη γείτονα.

Πέρα απ τις «χαριτωμένες» ομοιότητες που μπορούμε να βρούμε στους δυο λαούς, είναι ολοφάνερο ότι ως νοοτροπίες και κοινωνικές πραγματικότητες όπως και ως στόχος προόδου, απέχουμε πάρα πολύ, όσο ίσως απέχει και η δυτική Ευρώπη από εμάς. Και σήμερα που λόγω κρίσης πολλά μυαλά ,ως άμυνα , γυρνάνε πίσω σε παλιότερες νοοτροπίες και αντιλήψεις, είναι επιτακτική ανάγκη η τηλεόραση μας να πλησιάσει όσο ποτέ , το δυτικό ευρωπαϊκό πρότυπο. Όχι για να βρουν δουλειά τα εγχώρια τηλεοπτικά συνεργεία, αλλά για να μην αποκοιμηθεί τελείως ο ελληνικός λαός , παραμένοντας σε μια βαλκανο-ανατολιτική γειτονιά (με ο,τι αυτό συνεπάγεται) της Ευρώπης, όταν οι εταίροι μας τρέχουν μπροστά!

υ.γ: Tα τουρκικά σίριαλ δεν είναι μόδα μόνο στην Ελλάδα. Όλα τα Βαλκάνια αλλά και η Μέση Ανατολή αγοράζουν τα ίδια προγράμματα. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια τα σίριαλ αποτελούν ένα από τα πιο δυνατά εξαγώγιμα προϊόντα της Τουρκίας με έσοδα εκατομμυρίων τουρκικών λιρών.