Οι ταινίες για την Επανάσταση του 1821 είναι κάτι περισσότερο από μια υποκατηγορία του είδους «φουστανέλα γουέστερν» του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, καθώς αφορούν τους εθνικούς μας ήρωες, οπότε αποκτούν ένα ειδικό, προπαγανδιστικό βάρος.

Ολες μαζί είναι καμιά δεκαριά, αν αρχίσουμε να μετράμε από το 1959, που γυρίστηκαν τρεις ταινίες («Μπουμπουλίνα», «Ζάλογγο, το κάστρο της Λευτεριάς» και «Η λίμνη των στεναγμών»), μέχρι το 1974, με τη «Δίκη των δικαστών» του Πάνου Γλυκοφρύδη. Ενδιαμέσως, επί δικτατορίας, είχαμε τις μεγάλες παραγωγές του είδους: τον «Παπαφλέσσα» με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τη «Μαντώ Μαυρογένους» με την Καρέζη, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, και τους «Σουλιώτες» του Παπακωνσταντή.

Γενικεύοντας, και αδικώντας ίσως κάποιες, οι ταινίες της «χρυσής» εποχής του ελληνικού σινεμά σκηνοθετικά πάσχουν, με το εμφανές κόντρα πλακέ των σκηνικών και τους φουστανελάδες να κάνουν γιουρούσι με κατάλευκες, κολλαρισμένες φουστανέλες… Επίσης, τα σενάριά τους συχνά ασελγούν στην ιστορική αλήθεια, ενώ οι σταρ που υποδύονται τα ιστορικά πρόσωπα δεν πείθουν: ο υποψιασμένος θεατής «βλέπει» τα τακούνια ή το ρολόι που έβγαλε η Καρέζη κι ο Παπαμιχαήλ, πριν αρχίσουν το γύρισμα… Ισως την περίοδο της χούντας αυτές οι ταινίες να ήταν κάτι σαν ζωντάνεμα των αγριωπών μορφών με τις μουστάκες και τις μπιστόλες, οι οποίες κοιτούσαν αφ’ υψηλού τους μαθητές όλων των Δημοτικών σχολείων από τους τοίχους όπου ήταν κρεμασμένες, σήμερα όμως φαντάζουν σαν ένα ημιθανές κουλέρ λοκάλ. Και ανιστόρητο: κανείς δάσκαλος επί χούντας δεν μας είπε ότι οι ήρωες του ’21 έκαναν εμφύλιο πόλεμο και καμιά ταινία από αυτές δεν το ‘δειξε…