Γιατί γουστάρω που ‘μαι ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ…

στις
25η Μαρτίου 1914…Τότε όλα ξεκίνησαν…Ένα όμορφο ταξίδι που κρατάει 99 χρόνια και που θα κρατήσει για πολλά ακόμα…Ένα ταξίδι που το έχει ένα όνομα, μία διαδρομή, έναν προορισμό: ΑΡΗΣ…

Ανήμερα της εθνικής επετείου ιδρύεται η μεγάλη μου αγάπη, από μια παρέα 22 φίλων σε ένα καφενείο της περιοχής του Βότση στη Θεσσαλονίκη,ενάμιση χρόνο ακριβώς μετά την ενσωμάτωση της πόλης στον εθνικό κορμό.

Αυτά για την ιστορία (και άλλα πολλά βέβαια),γιατί ο λόγος που πήρα το θάρρος να σας ζητήσω να γράψω δυο τρεις σκέψεις μέσα από την καρδιά μου για την αγαπημένη μου ομάδα είναι ότι πολύ απλά ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΘΕΤΙΚΑ (όσο και αν αυτές τις στιγμές μας στεναχωρεί και μας πληγώνει…).
Δεν θα γράψω μία έκθεση ιδεών…θα πω λίγα λόγια καθώς μου δίνεται το βήμα μέσα από το μπλογκ σας (και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό και μακάρι ν’ ακολουθήσουν και άλλοι).
Αρχικά θα μιλήσω στο α’ πληθυντικό πρόσωπο, εκ μέρους πολλών αρειανών οπαδών και φιλάθλων κάνοντας την εξής ερώτηση: Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι σημαίνει ο Άρης για εμάς; Επιλεχθήκαμε για κάποιον λόγο. Ξέρουμε ποιος είναι αυτός ο λόγος; Ξέρουμε γιατί περιμένουμε με λαχτάρα να έρθει η Κυριακή; Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη, τα αγωνιστικά, τις βαθμολογίες και τα παρασκήνια κι ας βάλουμε λίγο ρομαντισμό.
Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας πω τι σημαίνει για μένα ο Άρης. Περιμένω πως και πως να έρθει η μέρα που θα παίξουμε. Περιμένω πως και πως να έρθει η ώρα που θα παίξουμε. Περιμένω πως και πως να δω την ομάδα να μπαίνει στο χόρτο και αυτόματα γεμίζω ικανοποίηση. Αμέσως νοιώθω χαρά. Θα σχολιάσω τον αγώνα που βλέπω και θα ασκήσω κριτική όποτε χρειάζεται. Δεν θα κράξω απλά για να κράξω. Δεν θα βρίσω απλά για να βρίσω. Και όταν τελειώσει το ματς, ασχέτως αποτελέσματος, νοιώθω ευτυχής που είδα την Αρειανάρα να αγωνίζεται. Νοιώθω γεμάτος, χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν στα επίσημα καθόταν ο Γράντας, ο Κοντομηνάς, ο Σκόρδας ή ο Αθανασιάδης. Χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν στον πάγκο καθόταν ο Διαμαντόπουλος, ο Τεννές, ο Όγιος,ο Αναστόπουλος ή ο Κούπερ. Χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα αν στο χόρτο έπαιζε ο Λόντσαρ, ο Έρακ, ο Αμπελάς, ο Αμορόζο ή ο Αγκάνθο. Ο Άρης για μένα είναι ο λόγος που περιμένω ο χρόνος να περάσει,να τρέξει,να κυλήσει και να βρεθώ εκεί…στις κερκίδες…με τόσες και τόσες πίκρες,με τόσες και τόσες όμορφες στιγμές…αλλά εκεί…στην κερκίδα ρε Άρη μου…γιατί δεν γίνεται αλλιώς…
99 χρόνια ΑΡΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ…99 χρόνια μαζί σου…Σ’ ευχαριστώ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ για το ταξίδι…

με εκτίμηση
ένας Αρειανός

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Παιδιά αν και ΠΑΟΚΤΣΗΣ,χαιρομαι πολυ για αυτην την πρωτοβουλια σας…να δεχεστε αρθρα,εστω και οπαδικα απο αναγνωστες!!!συγχαρητηρια!!!ηδη ετοιμαζω το δικο μου για την ομαδα μου!!!

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Παιδιά είμαι Ολυμπιακός αλλά γουστάρω τρελλά την ΑΡΕΙΑΝΑ !!!! Εύχομαι τα καλύτερα για την ομάδα !!! Γιάννης

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s