Εξερχόμενος πριν από λίγες μέρες του Προεδρικού Μεγάρου ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’ δήλωσε ότι «μπορούμε να υποθηκεύσουμε την εκκλησιαστική περιουσία και το αντίτιμο να το επενδύσουμε στο ομόλογο, που θα μας απαλλάξει από την τρόικα».

Ο λαός και η Εκκλησία, είπε, θα στηρίξουν αυτή την προσπάθεια. Διαβεβαίωσε, μάλιστα, ότι »όλη η εκκλησιαστική περιουσία είναι στη διάθεση του τόπου, προκειμένου να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα και να σωθεί ο τόπος και να σταθούμε στα δικά μας πόδια, χωρίς τη στήριξη των ξένων».

Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν άκουσα ΠΟΤΕ κάτι παρόμοιο και ταυτόχρονα με τη δήλωση του Αρχιεπισκόπου ξέσπασε ένα πλήθος δηλώσεων στο διαδίκτυο για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η εκκλησία μπορεί ή όχι να βοηθήσει και αν ΝΑΙ γιατί δεν το κάνει,γιατί δεν ακολουθεί τη δήλωση Χρυσόστομου και κατά συνέπεια την πράξη του;

Αν και ζούμε σε μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση όπου όλα αλλάζουν και ανατρέπονται, αυτό δεν δείχνει να ισχύει για τον ρόλο και το καθεστώς της εκκλησίας.

Θα έπρεπε εδώ και καιρό σε μια σύγχρονη πολιτεία να έχουν λήξει ζητήματα περί των σχέσεων εκκλησίας και κράτους και θα έπρεπε να έχει αξιοποιηθεί η περιουσία της εκκλησίας προς όφελος της κοινωνίας. Αντί αυτού, ζήσαμε στιγμές με προκλητικές καθώς ακόμα δεν έχει κοπάσει ο θόρυβος για τις μπίζνες (υπό την ευλογία όχι μόνο του Θεού) με πιο χαρακτηριστική αυτή του Βατοπεδίου. Και αν το θέμα της ακίνητης περιουσίας είναι πολύπλοκο ,η φορολογική ασυλία που διαχρονικά της εξασφαλίζεται, ιδιαίτερα για τη συγκεκριμένη περίοδο, είναι προκλητική. Μπορεί η ουσιαστική φορολόγηση της εκκλησίας να στείλει ένα μήνυμα μερικής αποκατάστασης της αδικίας σε βάρος της κοινωνίας που πλήττεται ποικιλοτρόπως.

Δεν θα κάνω σε καμία περίπτωση μονόλογο υπεράσπισης υπέρ του κράτους. Να μην ξεχνάμε ότι το Δημόσιο έχει γίνει πολλές φορές αποδέκτης εκτάσεων μεγάλης αξίας, τις οποίες παραχώρησε η Εκκλησία προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού. Το μέγεθος της προσφοράς της Εκκλησίας στην ανάπτυξη της Ελλάδος δεν το αμφισβητεί κανείς,απλά ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΩΡΑ να δείξει ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ στη δύσκολη δοκιμασία που περνά ο λαός μας.

υ.γ:Αξίζει να σημειωθεί ότι στα μάτια κάποιων η περιουσία της εκκλησίας να φαντάζει μεγάλη αλλά δε λαμβάνεται υπόψη ότι αυτή δεν ανήκει στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα) το καθένα από τα οποία αγωνίζεται – μέσα από τον κυκεώνα των νομικών και διοικητικών δεσμεύσεων – να διαφυλάξει την κυριότητα και να αξιοποιήσει τα όσα του ανήκουν περιουσιακά στοιχεία, για το καλό του πληρώματος και της εκκλησίας. Ας λυθεί ΟΜΩΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΘΕΜΑ…γιατί το βέβαιο είναι ότι ο Θεός αν δεν μας σώσει,οι εκπρόσωποι και εκφραστές του στην ελληνική γη, η Εκκλησία της Ελλάδος δηλαδή, μπορεί τουλάχιστον να βοηθήσει..