Πριν από ένα μήνα περίπου, όπως είναι γνωστό, έγινε επίθεση στις εγκαταστάσεις των μεταλλείων χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων κρατώντας καραμπίνες και φορώντας αλεξίσφαιρα, επιτέθηκε στους άνδρες της ασφάλειας του μεταλλείου, έβαλε φωτιά σε εγκαταστάσεις, μηχανήματα και δάσος και έφυγε περιλούζοντας με βενζίνη κάποιους από τους φύλακες απειλώντας να κάψει και τους ίδιους.

Πώς και γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο και κυρίως τί συμβαίνει σε αυτήν την περιοχή,όπου κάτοικοι και εταιρεία βρίσκονται σε μία »μάχη» διαρκείας;

Η ιστορία έχει ως εξής:
1. Το ελληνικό δημόσιο παραχώρησε στην εταιρεία 300.000 στρέμματα αρχέγονου δάσους με το εξευτελιστικό αντίτιμο αποικιακού τύπου των 11 εκ ευρώ.

2. Το δημόσιο προέβη στην πώληση χωρίς προηγούμενη εκτίμηση των στοιχείων ενεργητικού και χωρίς ανοιχτό διαγωνισμό.

3. Με τη σύμβαση παραχώρησης η «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» ιδιοκτησίας της Καναδικής Eldorado Gold SA και ΑΚΤΩΡ ΑΕ του Μπόμπολα, απαλλάσσεται από οποιοδήποτε φόρο μεταβίβασης ή άλλο φόρο και από οποιεσδήποτε οικονομικές υποχρεώσεις από τη λειτουργία των μεταλλείων. Δηλαδή όφελος για το κράτος 0!!!

4. Επίσης Στον νόμο 3220/2004 ΦΕΚ 15Α/28.1.2004 στη σελίδα 349 αναφέρεται ΡΗΤΑ ότι: «H αγοράστρια δεν έχει υποχρέωση και ευθύνη για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος εν γένει ή απορρέουσα από τον Μεταλλευτικό κώδικα, τον Κ.Μ.Λ.Ε., την Κ.Υ.Α. περιβαλλοντολογικών όρων, τις εγκρίσεις τεχνικών μελετών και τις λοιπές εν γένει διοικητικές πράξεις, εγκρίσεις ή άδειες μετά από την αναστροφή της πώλησης σύμφωνα με το άρθρο 4 της παρούσης».

Όταν άκουσα για πρώτη φορά για το πρόβλημα στις Σκουριές έγινα έξαλλη. Κι αυτό διότι το ελληνικό δημόσιο αποφάσισε να δωρίσει ένα πραγματικό χρυσωρυχείο έναντι ενός… συμβολικού τιμήματος. Η αλήθεια είναι ότι για άλλη μια φορά το ελληνικό δημόσιο έδειξε και σε αυτή την περίπτωση ότι είναι άξιο μόνο για να παράγει το χάος και την καταστροφή αντί για οτιδήποτε άλλο δημιουργικό. Αν είχε φροντίσει να εξασφαλίσει μεταλλευτικά δικαιώματα (από κάθε ορυχείο στην Ελλάδα), τότε δεν θα υπήρχε θέμα συζήτησης. Θα θέλαμε να ξέρουμε πόσες ουγκιές χρυσού θα κερδίσει ο ελληνικός λαός από την εκμετάλλευση του μεγαλύτερου χρυσωρυχείου της χώρας. Με άλλα λόγια, θα θέλαμε να ισχύει στην Ελλάδα ό,τι και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Όχι ότι δεν είναι σημαντικές οι θέσεις εργασίας. Αλλά δεν θα έπρεπε να είναι το μόνο που μας απασχολεί. Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τη σχεδιαζόμενη επένδυση εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής εκφράζοντας την αντίθεσή της και κάνει λόγο για έλλειψη »κοινωνικής νομιμοποίησης του έργου»,αλλά και για τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή στην περιοχή. Ποιος όμως τώρα ρωτάει ένα δάσος;Εδώ δεν ρωτήσανε τους πολίτες…

Απλά ας θυμηθούμε ΟΛΟΙ κάτι που μας έλεγαν οι δάσκαλοι στο τότε βιβλίο με τον τίτλο »ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ»: Η γη που πατάμε δεν μας ανήκει, είμαστε απλοί επισκέπτες της και οφείλουμε να την προστατεύουμε για να προστατεύει κι εκείνη εμάς, πέρα από οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον ή προσδοκία. Αυτή είναι μια από τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε για να αλλάξει επιτέλους η νοοτροπία που θέλει το χρήμα και το βραχυπρόθεσμο προσωπικό μικροσυμφέρον μας πάνω από όλα.

υ.γ: Ένας από τους πρωταγωνιστές στην όλη ιστορία είναι ο γνωστός σε όλους μας Χρήστος Πάχτας, πρώην υφυπουργός οικονομίας και νυν δήμαρχος Αριστοτέλη, με πλούσια προϋπηρεσία σε σκάνδαλα (Μεταλλεία Κασσάνδρας, Πόρτο Καρράς), ο οποίος σύμφωνα και με ρεπορτάζ του Γαλλικού καναλιού France2 υποστηρίζει την επένδυση με αντάλλαγμα να προσληφθούν εκεί «οι δικοί του άνθρωποι», ακολουθώντας της γνωστή παλαιολιθική κομματική τακτική που τελικά δεν ξεχνιέται…και συνεχίζω να αναρωτιέμαι εγώ τώρα…