Σαν σήμερα,στις 18 Μαρτίου 1996,έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης και το VATERLO2013 παραθέτει ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του:

Το πραγματικό όνομά του ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1911 και πέθανε μόλις πριν λίγα χρόνια. Υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές μορφές των γραμμάτων και των τεχνών, τόσο στη σύγχρονη Ελλάδα, όσο και ευρύτερα. Μάλιστα υπήρξε από τους τυχερούς, που το έργο τους αναγνωρίστηκε εν ζωή. Το 1979 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

Αρχικά σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ αργότερα παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας στη Σορβόννη. Πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Νέα Γράμματα» το 1935, όπου εκτός από ποιήματα, παρουσίαζε άρθρα και δοκίμια, που αφορούσαν καλλιτεχνικά θέματα της εποχής. Επίσης απασχολήθηκε ως κριτικός τέχνης, ως διευθυντής προγράμματος του Ε.Ι.Ρ, καθώς και σε διάφορους άλλους πολιτιστικούς φορείς.

Επηρεασμένος από τον Πωλ Ελυάρ και άλλους Γάλλους σουρεαλιστές, ακολουθεί το σουρεαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα μαζί με άλλους του είδους, όπως ο Εμπειρίκος και ο Εγγονόπουλος, χωρίς όμως να περιοριστεί σε αυτό. Το 1940 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή «Προσανατολισμοί» και ακολουθεί η δεύτερη το 1943 «Ήλιος ο Πρώτος». Άλλα έργα του είναι το «Άξιον Εστί», το «Μονόγραμμα», «Τα Ρω του Έρωτα» κ.ά. Πολλά από τα έργα του έχουν μελοποιηθεί και είναι πολύ γνωστά και αγαπητά στην Ελλάδα.

Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, τα θέματα που τον απασχόλησαν στην ποιητική του δημιουργία και έχουν αποτελέσει σταθμούς στην εξέλιξή του είναι: το Αιγαίο, τα «Νέα Γράμματα», ο υπερρεαλισμός, τα καπρίτσια, τα όνειρα, η ηλιακή μεταφυσική, καθώς και μερικές φυσιογνωμίες, όπως ο Θεόφιλος και ο Κάλβος. Σημαντικό ρόλο στην ποίησή του παίζει η γυναικεία μορφή σαν ιδεώδες προσωποποιημένο με τη μορφή είτε μιας νέας κόρης είτε της μεγάλης μητέρας.

Όλο του το έργο δε θα μπορούσε να καταταχθεί σε κάποια σχολή ή είδος, αλλά μπορούμε να πούμε ότι αναπτύσσεται με βάση τρεις άξονες: την πρόσφατη κοινωνική πραγματικότητα, την Ελλάδα με τις θάλασσές της και τον υπερρεαλισμό.

Όπως ο ίδιος είπε στην ομιλία του, όταν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ: «Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα, ο παράδεισος ή η κόλαση που θα χτίσουμε. Αν η ποίηση παρέχει μία διαβεβαίωση, είναι ακριβώς αυτή : ότι η μοίρα μας παρ’ όλα αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.»