Από τα εξωτερικά ιατρεία κιόλας, την πλησίασε μια αλλοδαπή κυρία, τη ρώτησε αν θέλει αποκλειστική. Στην αρχή ξαφνιάστηκε αλλά μετά σκέφτηκε οτι ίσως θα ήταν απαραίτητη μία αποκλειστική καθώς οι συγγενείς λόγω δουλειάς και οικογενειακών υποχρεώσεων δεν μπορούν πάντα να βρίσκονται εκεί  όταν τους χρειάζεται ο ασθενής. Σύντομα όμως διαπίστωσε ότι οι αποκλειστικές, έπαιζαν το ρόλο εργαζόμενων στο νοσοκομείο, με την διαφορά ότι τις ακριβοπληρώνουν οι ασθενείς και οι συγγενείς τους.

Έκανε έναν υπολογισμό σύμφωνα με τα ποσά που της ζητούσαν: εάν ήθελε απόδειξη, ήταν 250 ευρώ το 24ωρο!!

Κουβέντα στην κουβέντα με την Βουλγάρα αποκλειστική, την ρώτησε αν γίνεται το ίδιο στην Βουλγαρία και η απάντηση ήταν αποκαλυπτική:στην Βουλγαρία δεν γίνονται αυτές οι αηδίες, της είπε με λίγο θράσος. Εκεί μπαίνει στο νοσοκομείο ο ασθενής και τον αναλαμβάνουν πλήρως, δεν είναι όπως εδώ, που σε κάθε δωμάτιο είναι 8 ασθενείς και τριάντα συγγενείς…

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε…  Το σύστημα υγείας στην Ελλάδα νοσεί βαριά και είναι στην εντατική..


Υ.Γ.: Εύχομαι μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις σειρές ο πατέρας απ’ την Πρέβεζα να ‘χει βρει κάποιον παιδίατρο που εφημερεύει και η περιπέτεια του μικρού να λάβει τέλος…